Alan de Rupe

Alan de Rupe, zwany też Alanem de la Roche, urodził się w Bretanii w 1428 roku. Jako młodzieniec wstąpił do dominikanów w Dinan (Saint Malo). W roku 1459 przełożeni wysłali go na studia filozoficzne i teologiczne do Paryża. Po święceniach kapłańskich wykładał w kolegiach zakonnych w Douai (1464–1465), w Gand (1468–1470) i w Rostocku (1473). Na uczelni tego miasta uzyskał stopień naukowy na podstawie rozprawy o cudzie  b i od 1473 roku pełnił obowiązki magistra teologii. Dwa lata później uczestniczył w kapitule holenderskiej prowincji obserwantów. Kiedy wracał do Rostoku, zachorował w Zwolle, w święto Wniebowzięcia, i trzy tygodnie później, 7 września 1475 roku, zmarł w wieku 48 lat.

W latach 1457–1464 Alan przeżywał wielki kryzys wiary, codziennie jednak odmawiał Psałterz Najświętszej Maryi Panny. Właśnie wtedy, w 1464 roku, według tradycji ukazała mu się Maryja i wręczyła pierścień, znak duchowych zaślubin, czyniąc zarazem swym pełnomocnikiem. Poleciła mu propagować w swym imieniu różaniec i zakładać bractwa różańcowe. 

Bractwo różańcowe

Opracowana przez niego metoda pozwoliła na szybkie upowszechnienie się różańca w całej Europie. Alan proponował głoszenie kazań według schematu różańcowego oraz wzywał do zakładania bractw różańcowych. Pierwsze bractwo błogosławiony Alan założył w Douai we Francji – istniejące już Bractwo Dziewicy Maryi i św. Dominika przekształcił w bractwo różańcowe. Jego członkom polecił, by codziennie odmawiali maryjny Psałterz – 150 „Zdrowaś Maryjo” (w nawiązaniu do 150 psalmów) – czemu miało towarzyszyć rozważanie najważniejszych tajemnic wiary, a po każdym dziesiątym „Pozdrowieniu Anielskim” mieli jedno „Ojcze nasz”. W 1470 roku Alan wydał książkę „De utilitate Psalterii Mariae” („O używaniu Psałterza Maryi”), w której wykładał sposób odmawiania różańca przejęty z duchowości Dominika z Prus. Zgodnie z jego reformą różaniec został podzielony na trzy części: tajemnice radosne, dotyczące radosnych momentów z życia Jezusa i Maryi, tajemnice bolesne, ukazujące cierpienie i mękę Jezusa, i tajemnice chwalebne, głoszące chwałę Jezusa i Maryi po zmartwychwstaniu. Każda z części składała się z pięciu tajemnic, co razem dawało 15 tajemnic do rozważania – ten układ pozwalał na lepsze skupienie się i medytację. Przed każdą dziesiątką dodał „Ojcze nasz”. Wprowadzone przez niego zmiany nadały różańcowi obecną formę i pomogły rozpowszechnić nabożeństwo wśród wiernych. Błogosławiony Alan zgodnie z tradycją otrzymał od Maryi związane z różańcem specjalne obietnice: „1. Tym, którzy będą pobożnie odmawiali Różaniec, obiecuję szczególną opiekę. 2. Dla tych, którzy będą wytrwale odmawiali Różaniec, zachowam pewne szczególne łaski. 3. Różaniec będzie potężną bronią przeciwko piekłu; zniszczy występek i rozgromi herezję. 4. Różaniec doprowadzi do zwycięstwa cnoty i dobra; w miejsce miłości do świata wprowadzi miłość do Boga i obudzi w sercach ludzi pragnienie szukania nieba. 5. Ci, którzy zawierzą mi się przez Różaniec, nie zginą. 6. Ci, którzy będą z pobożnością odmawiali mój Różaniec, rozważając jego tajemnice, nie zostaną zdruzgotani nieszczęściem ani nie umrą nieprzygotowani. 7. Ci, którzy prawdziwie oddadzą się memu Różańcowi, nie umrą bez pocieszenia Kościoła. 8. Ci, którzy będą odmawiali Różaniec, znajdą podczas swego życia i w chwili śmierci światło Boże oraz pełnię Bożej łaski i będą mieli udział w zasługach błogosławionych. 9. Szybko wyprowadzę z czyśćca te dusze, które z pobożnością odmawiały Różaniec. 10. Prawdziwe dzieci mojego Różańca będą się radować wielką chwałą w niebie. 11. To, o co prosić będziecie przez mój Różaniec, otrzymacie. 12. Ci, którzy będą szerzyć nabożeństwo do mojego Różańca, otrzymają ode mnie pomoc w swych potrzebach. 13. Otrzymałam od mego Syna zapewnienie, że czciciele mego Różańca będą mieli w świętych niebieskich przyjaciół w życiu i w godzinie śmierci. 14. Ci, którzy wiernie odmawiają mój Różaniec, są moimi dziećmi – prawdziwie są oni braćmi i siostrami mego Syna, Jezusa Chrystusa. 15. Nabożeństwo do mego Różańca jest szczególnym znakiem Bożego upodobania”.

Alan związał Psałterz Najświętszej Maryi Panny z symboliką wieńca różanego i niebawem proponowaną przez niego formę pobożności zaczęto nazywać powszechnie różańcem. Był kluczową postacią w organizowaniu i promowaniu tzw. Bractw Różańcowych, które skupiały ludzi świeckich i miały na celu regularne odmawianie różańca. Dzięki temu modlitwa różańcowa stała się popularna wśród szerokiej rzeszy wiernych. Działalność Alana de la Roche była wspierana przez Kościół, a on sam zyskał przychylność papieży. Papież Sykstus IV w 1470 roku nadał Bractwom Różańcowym specjalne przywileje, co stanowiło potwierdzenie ich ważności i skuteczności w życiu religijnym. Wysiłki Alana de la Roche na rzecz organizowania bractw, zachęcanie do modlitwy różańcowej oraz systematyzowanie tej modlitwy miały trwały wpływ na późniejsze kultywowanie różańca w Kościele. W ikonografii artystycznej błogosławiony Alan jest często przedstawiany z różańcem lub w towarzystwie Matki Bożej Różańcowej.

Tekst pochodzi z portalu https://krolowa.pl/